تاریخ‌ساز 1998 در نقش طلسم‌شکن 1398

کارشناسان در گفت‌وگو با شهروندآنلاین به بررسی وضع تیم‌ ملی امید پرداختند

امیدهای فوتبال ایران این روزها به کانون توجه تبدیل شده‌اند. تغییرات متعدد در کادر فنی امیدها نگرانی‌های زیادی ایجاد کرده است، اما بردِ دوشنبه‌شب در قطر مقابل امیدهای استرالیا در بازی تدارکاتی، کمی نگاه‌ها را عوض کرد. اگرچه این بازی مستقیم پخش نشد و همه آن را ندیدند، اما آ‌‌‌ن‌طور که استیلی گفته تیم امید عملکرد خیلی خوبی داشته و توانسته است با بازی خوب، تیم قدرتمند استرالیا را شکست دهد. در فاصله حدود دو ماه و نیم تا انتخابی المپیک مسأله مهم حمایت از امیدهای فوتبال است تا شاید بتوانند با همه حواشی موجود طلسم 44ساله نرفتن به این تورنمنت بزرگ را بشکنند و اتفاقی بزرگ را رقم بزنند؛ مسأله‌ای که بیشتر کارشناسان به آن اعتقاد دارند. استیلی در جام جهانی ‌سال 1998 با گلی که به آمریکا زد تاریخ‌ساز شد و زمینه را برای افتخارآفرینی تیم ‌ملی در آن جام فراهم کرد و حالا 21‌سال بعد در ‌سال 1398 شمسی علاقه زیادی دارد این‌بار نامش را به‌عنوان سرمربی سر زبان‌ها بیندازد. «شهروند» در گفت‌وگو با کارشناسان وضع امیدهای فوتبال را بررسی کرده است که ماحصل صحبت‌های آنان را در ادامه می‌خوانید:

با شرایط فعلی امکان ندارد تیم امید المپیکی شود

مسعود اقبالی / کارشناس فوتبال

من ریشه تمام مسائل موجود را در تیم امید به فدراسیون فوتبال ربط می‌دهم. افراد کمیته فنی فدراسیون فوتبال از دوستان من هستند، اما آنها کاره‌ای نیستند و دستورها از جا‌های دیگر می‌آید و آنها فقط می‌گویند چشم. به غیر از معینی، سایر اعضای کمیته فنی افرادی هستند که اهل فوتبال نیستند. آنها افرادی نیستند که رزومه داشته باشند و بتوانند سیاست‌گذاری کنند و مسائل را موبه‌مو بشکافند. شما به چند ماه قبل نگاه کنید و ببینید چگونه مربی خارجی به نام کرانچار را که مشغول انجام کارش بود برکنار کردند تا مربی بومی برگزینند. وقتی این‌گونه می‌شود،‌ باید انتظار هرگونه اتفاق و دخالت را داشت. وقتی شما مربی داخلی انتخاب می‌کنید و از او حمایت نمی‌کنید، دیگران از بیرون دخالت می‌کنند و نمی‌توان در این فضا کار کرد. در این شرایط سرمربی منتخب می‌رود و در فاصله دو ماه تا مسابقات بومی دیگری باید کار را در دست بگیرد. حالا هم خیلی‌ها می‌گویند باید از استیلی و کادر فنی حمایت کنیم؛ مشکلی نیست و همه حمایت می‌کنیم اما با این وضع امکان ندارد تیم به المپیک برسد. این تیم در گروه سختی قرار دارد و با این شرایط که اردوهای مناسبی نیز نداریم، چگونه می‌تواند برای المپیک و جام‌جهانی آینده کار کند؟ برای همین است که 44‌سال نتوانسته‌ایم به المپیک برویم و همیشه درگیر این سیاسی‌بازی‌ها هستیم.

 


بگذاریم امیدها راه‌شان را بروند

مجید جلالی/کارشناس فوتبال

وظیفه همه‌ ماست که از استیلی و کادری که انتخاب کرده است حمایت کنیم. اگر موفقیتی حاصل شد باعث افتخارمان است و اگر هم نتوانستیم به المپیک برویم باز هم نباید همه چیز را گردن استیلی بیندازیم و یک نفر را قربانی کنیم. اگرچه نداشتن برنامه‌ریزی درست از چهارسال قبل برای تیم امید نقطه تاریکی در کارنامه مدیران فوتبال است،‌ اما من فکر می‌کنم در شرایطی که فدراسیون تصمیم به جدایی فرهاد مجیدی گرفت، استیلی بهترین گزینه برای هدایت امید‌ها بود. به ‌هرحال، او ماه‌هاست کنار تیم حضور دارد و همه شرایط را درک می‌کند. استیلی بهتر از هر کسی مشکلات را می‌داند و در این فاصله کم تا مسابقات انتخابی المپیک او بهترین کسی است که می‌توانست در جایگاه سرمربی بنشیند. می‌شنوم که برخی در مصاحبه‌های خود با ناامیدی محض از صعود نکردن به المپیک حرف می‌زنند، اما به اعتقاد من فوتبال قواعد خودش را دارد و شما هرگز نمی‌توانید پیش‌بینی کنید. اگرچه تدارکات و امکانات مهم است، اما در فوتبال ممکن است معجزه‌هایی هم رخ دهد. دلیل امیدواری من هم این است که بازیکنان تیم امید اگرچه روزهای سخت و پرچالشی را گذرانده‌اند اما چندین‌سال است کنار هم حضور دارند. پس چه بهتر که انتقادها را به آینده موکول کنیم و اجازه دهیم امیدها آن‌طور که بلدند راه را بروند؛ خدا را چه دیدید، ‌شاید بالاخره رنگ المپیک را دیدیم.

 


صعود هم کردیم، گذشته را از یاد نبریم

ابراهیم قاسم‌پور/کارشناس فوتبال

انتظارات را از حمید استیلی و شاگردانش بالا نبریم؛ این می‌تواند بزرگترین ضربه به آنها باشد. حقیقت تلخ این است که امید و شانس داریم ولی به آینده تیم امید و صعود به المپیک نباید زیاد خوشبین بود. تغییرات مداوم در کادر فنی، حاشیه‌های بسیار زیاد،‌ نداشتن تدارکات مناسب‌ و برنامه‌ریزی استاندارد،‌ بی‌توجهی به برگزاری مسابقات دوستانه بزرگ و مداوم و … باعث شده تیم امید زمان را از دست بدهد. الان هم در آستانه مسابقات قهرمانی آسیا و انتخابی المپیک هستیم و باید خوش‌شانس باشیم که با روحیه تیمی و دوندگی در زمین مسابقه نتیجه بگیریم. فراموش نکنیم که اگر هم با تلاش بچه‌ها و خواست خدا معجزه شد و به المپیک صعود کردیم نباید این روزهای بدی را که گذشت فراموش کنیم. مدیریت و حمایت از تیم المپیک ایران مثل تمام چند دهه گذشته درست، اصولی و مناسب نبود. نگاه کنید کشورهای دیگر چه برنامه‌ریزی‌ای برای تیم‌های المپیک خود داشته‌اند. آنها در مسیری تعیین شده به شکلی کاملا حرفه‌ای حرکت کردند و برای آینده خود برنامه دارند. هر نتیجه‌‌ای هم که بگیرند روی همان موارد اصولی است که به آن اشاره کردیم. درباره تیم المپیک ایران اما این موضوع صادق نیست. در فوتبال ایران هم وقتی نگاه مدیریت به تیم امید تغییر نکند و تبعیض وجود داشته باشد،‌ همواره شاهد بی‌نظمی‌، حاشیه‌ و جنجال‌ خواهیم بود.

ممکن است به این مطالب نیز علاقه‌مند باشید

ارسال دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

از اینکه دیدگاه خود رو با ما در میان گذاشتید، خرسندیم.